|
|
|
|
|
Poremećaj hranjenja u djece - sve veći problem današnjice
Uobičajeno je mišljenje da su teški oblici poremećaja hranjenja vezani uz adolescentnu fazu razvoja djeteta. Međutim, poremećaji hranjenja se javljaju i u ranom djetinjstvu u obliku infantilne anoreksije. Problem poremećaja hranjenja pod utjecajem je kulturološkog i socijalnog čimbenika, te je slijedom takvog pristupa moguće pokrenuti i odgovarajuće preventivne programe.
Poremećaji hranjenja u djece predstavljaju širi pojam, svojevrsni kišobran ispod kojega se skriva niz konkretnih entiteta. Uobičajeno je da se poteškoće u hranjenju u dječjoj dobi izražavaju različitim terminima. Najčešći i najširi termin je problem hranjenja. On se upotrebljava kako bi se izrazile varijacije načina hranjenja koje se razlikuju od normale, za razliku od poremećaja hranjenja, koji predstavlja teži poremećaj.1,2
Poremećaj hranjenja je dosta učestala pojava u djece, koja se pojavljuje od dojenja te se proteže cijelo vrijeme razvoja s različitim uzrocima i načinom ekspresije. Poremećaj između nutritivnih potreba i unosa ima za posljedicu poremećaj fiziološkog, psihološkog i socijalnog razvoja.3
Poremećaj hranjenja je problem ekscesivnog unosa, odnosno smanjenog unosa hrane koji posebno zabrinjava roditelje. Svaki roditelj želi optimalni tjelesni rast djeteta, za što je potrebno zdravlje i vitalnost djeteta. Takav optimalni razvoj djeteta ujedno znači afirmaciju vrijednosti i kompetenciju roditelja. Međutim, roditelji često imaju krive predodžbe o optimalnom razvoju svog djeteta, pa ga pokušavaju ubrzati posebno neadekvatnim hranidbenim postupcima, koji često rezultiraju poremećajem hranjenja.
Precizni podaci o prevalenciji poremećaja hranjenja ne postoje iako postoje mnoge studije o učestalosti tog stanja među djecom. Nepouzdanost podataka posljedica je različitih kriterija i diferentnih dobnih skupina, pa i različitog izvora podataka, zavisno od toga radi li se o podacima koje daju roditelji ili profesionalci.
Većina radova citira studiju Bentovima, koji pokazuje da je poremećaj hranjenja u općoj populaciji prisutan od 30 do 45%.4 Studije koje su rađene između 1980. i 1990. godine pokazuju da problem hranjenja varira od 2% do 29% bez drugih razvojnih poremećaja. Problem je učestaliji u tzv. visokorizičnim skupinama koje imaju i ostale poremećaje, zatim su tu djeca rođena prematurno ili djeca s traumatskim ozljedama glave i slično.3,4 Problem hranjenja u pedijatrijskoj populaciji je između 25% i 35% u zdrave djece, nasuprot 33% do 80% u djece s odstupanjima u razvoju.5
Na temelju intervjua s majkama koje su imale djecu u drugoj, trećoj i četvrtoj godini, zaključeno je da postoji poremećaj hranjenja zavisno o skupini: od 24% u drugoj godini, zatim u trećoj godini 19% i u četvrtoj 18%. Nasuprot prije navedenoj učestalosti problema, samo 3% majki tražilo je liječničku pomoć, što ukazuje da te probleme roditelji nisu smatrali teškima, tek je za djecu koja su pothranjena ili predebela zatražena zdravstvena pomoć. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
Forum
|
 |
|
|
|
Recepti
|
 |
|
|
|
Savjeti
|
|
|
|
|
Pitanja i odgovori
|
|
|
|
|
On-line ordinacija
|
|
|
|
|
Knjige
|
|
|
|
|
Product report
|
|
|
|
|
|
|
|